Ik kreeg op die dag voor het eerst in de bijna 25 jaar dat ik er woon de gelegenheid om gedichten in mijn eigen wijk voor te dragen.

Na die dag bleef het druk. Het Historisch museum meldde zich voor een interview, dat plaatsvond in het filiaal van Verhage in Beverwaard. Dit interview was in het kader van de “Panorama Beverwaard”, een project om de cultuur en geschiedenis van de Rotterdamse wijken ik kaart te brengen.

Ook werd ik benaderd door Runaldo van de Stichting Matapi om een gedicht te schrijven over de deelgemeenteverkiezingen. Dit gedicht is uitgezonden op Rimbu TV. Hier volgt de tekst:

Stemadvies van een leek

Politiek kan mij niet boeien.

Toch hier mijn verkiezingswens:

kies geen draaikont, beest of eikel

stem op een rechtvaardig mens.

Iedereen die hier kan stemmen

door de deelgemeentegrens:

kies een mens wil ik u smeken.

Kies een vredelievend mens.

Stem warmbloedig tegen haat en

tegen iedere tendens

die een ander mens wil raken.

Kies voor mensen, kies een mens.

Laat slechts mensen ons besturen

de gevolgen zijn intens

als u nu verzuimt te stemmen.

Kies een mens, mens, kies een mens.

Laat de mensen nu maar gaan stemmen zou ik zo zeggen. De volgende actie van de wijkdichter zal zijn rond het uiterlijk van onze wijk. Ik mis kunst en verbeelding in de straat. Herkenningspunten, markeringen, ze geven de straten in de wijk een herkenbaarheid.

Bij de gedichten staat het jozzonet, dat de aftrap voor deze actie betekent. Het heet “Waarde aan de wijk”. Daarnaast wordt met Bakens van Beverwaard en 3 rappers uit onze wijk gewerkt aan een videoclip over Beverwaard en de wens voor een wijkfeest in de zomer. Tot zover de eerste bewegingen van de wijkdichter.

Daarom krijgt dit voormalig bestuurslid van de stichting Weerwoord behoefte aan zijn versie van het gebeuren in 1986 en in 2001.

De puber van destijds, ik praat over 1986, fietste op het fietspad als een spookrijder, omdat hij te lui was om dat kleine stukje om te rijden en dat terwijl ik zelf op datzelfde fietspad met mijn brommer in de juiste rijrichting aankwam.  Wij hadden elkaar nooit ontmoet als ik niet was gevraagd om als ambtenaar zitting te nemen op een verkiezingsbureau in Crooswijk.Het had allemaal met een sisser afgelopen als deze puber al dan niet verliefd niet was gaan twijfelen welke kant hij moest uitwijken.

Hij zwabberde nerveus van links naar rechts over het fietspad, waardoor ik moest uitwijken voor dit nog prille leventje. Gevolg was dat ik met mijn trapper de stoeprand raakte en tegen de aardkorst werd gesmakt.

Mijn snelheid was, mede doordat ik net de bocht nam net 20 kilometer maar de balans van mijn brommer was zo verstoord, dat ik een klap maakte en het bewustzijn verloor. Toen ik bijkwam was de politie er en hield een getuige Richard vast, want hij had de kuierlatten willen nemen. Dat had deze getuige voorkomen.

Het bleek dat ik alle ribben van mijn linkerkant had gekneusd, mijn brommer wastotal loss en had diverse open wonden. Richard was niet gevallen en hij stond nerveus te glimlachen.

Toen ik thuis aan het herstellen was kwam mijn verzekeringsagent en hem heb ik het hele verhaal verteld.

Hij heeft de zaken waargenomen, waar ik geen mogelijkheid had, omdat ik door de verwondingen niet mobiel was en heeft een claim van de werkelijke kosten neergelegd bij de WA-verzekering van de ouders van Richard. Deze heb ik, omdat de schuld bij Richard lag, volledig vergoed gekregen. Een aantal jaren werd het stil rond deze zaak, maar blijkbaar zat het Richard nog steeds dwars, want toen ik in het jaar 2000 na het verlies van de dichter Niels Hansson aan de redactie van Passionate vroeg waarom zij geen aandacht aan deze belangrijke dichter hadden gegeven kreeg ik eerst een belediging van mijn pas gestorven vriend als reactie en toen ik daarop mijn (vanaf het allereerste nummer gekoesterde) abonnement teleurgesteld afbrak kreeg ik in het maart/aprilnummer van 2001 een door Richard Dekker uit de duim gezogen geheel andere lezing te verwerken van het meer dan tien jaar geleden gebeurde ongeluk vol met onwaarheden en verknipte kronkelingen. Meer was er namelijk niet te vinden over mij, dan dit ongeluk, waarbij Richard volledig de schuld kreeg, waardoor mijn verzekering weer alle schade kon verhalen op de verzekering van Richard. Dit was voor Richard aanleiding om mij als een geldwolf neer te zetten, een beeld dat mijn omgeving in ieder geval niet herkent. Hij wist het artikel te doorspekken met diskwalificaties richting mijn poëzie en ik denk dat de deadline een stuk vereiste, want echt soepel loopt het verhaal ook niet.

Een conclusie heb ik wel getrokken: Richard Dekker is een laf heerschap, want bij een ongeluk weglopen waar je zelf de schuldige bent is verwerpelijk gedrag.

Een helpende hand had de geschiedenis een andere wending gegeven. Of een excuus. Maar die woorden staan niet in de Dikke van Dale van Richard en van Passionate. Dat blad is natuurlijk even laf door Richard de ruimte te geven om zijn eigen wandaden goed te praten en een

persoonlijke kwestie van twaalf jaar geleden op een dergelijke oneerlijke manier uit te vechten. Hij was wel

eindredacteur, maar er zitten toch meer leden in de redactie.

Wat dat betreft valt ook Giel van Strien mij tegen, die toch weet dat het hele verhaal niet waar kon zijn.

Ik ken hem al jaren en toen Passionate nog werd gebonden met een elastiekje kon hij deze eerste uitgaven al op het podium van de stichting Weerwoord, waar Niels en ik jaren de organisatoren waren ter verkoop aanbieden. Daarom begreep ik het zwijgen over het overlijden van Niels ook niet.
 

Ik heb hier nooit over geschreven, maar sinds ik de gewraakte pagina’s krijg te zien als ik google,

sinds het archief van Passionate klakkeloos op het net gekwakt is en mijn verzoek deze pagina’s te verwijderen onder het motto van “vrije meningsuiting” (lees recht op belediging en smaad) simpelweg van tafel werd geveegd door de directeur himself heb ik hevig behoefte aan weerwoord. Bij deze dan. Onderwerp gesloten.

Werd wel tijd ook. Het komt wel nooit meer goed, maar dat ligt aan mij.